کوفه پر از درده حسن عطایی

کوفه پر از درده کوچه‌ هاش تاریک و سرده
اونم برا من وگرنه اون زنی که اسیره
از غم میمیره
من زمین خوردم
می‌دونم که لگد بی هوا خوردن چیه
من سیلی خوردم
به خدا می‌دونم که زجر ابن قیس کیه
من نابینا شدم از ضربه زجر
خدا دیگه به داد دختر تو برسه
نیا تو رو جان رقیه حسین برگرد
این آخرین کلامه من بی‌ کسه
حسین نیا برگرد
با اشک با ناله و غم
به کوفیا همش می گفتم
بزنین منو  ولی ندید زینب و آزار
میون بازار میون بازار
به من خوب بخندید
ولی به دختر یتیم میشه غمی نرو نه
دختر من رو ببریدش به کنیزی
ولی سکینه رو نه
با سنگ دندون منو بشکنیدو
اما دیگه نزنید خیزرانی به لب
سر منو بزارید تو کنج تنور
ولی نریزید آتیش رو سر زینب