کاشانه عذاب حمید علیمی

کاشانه عذاب شد منزل علی
شب تا سحر چو شمع
سوزد دل علی
من گریه می کنم زهرا کنار تو
شد اتش دلم شمع مزار تو
بعد از خانه ام شد خانه علی
از اشک زینبت از گریه ی حسن
بعد از تو بی قرار
گشته حسن چرا
چه دیده و مگر
در بین کوچه ها
یا فاطمه مدد

باور نمی کنم ای روح و جان من
با دست خود کنم جسم تو رو کفن
باور نمی کنم هم آشیانه ام
از خانه می روی بانوی خانه ام
یا فاطمه مدد

با گریه ی علی می گرید عالمین
نوحه کند حسن
بر سر زند حسین
اخر شکسته شد
بغض شبانه ام
تابوت تو رسید بر روی شانه ام
زهرای من زهرای من

زهرای من زهرای من

کاشانه عذاب حمید علیمی