هیچ موقع اینجور زمین نخوردم جواد مقدم

هیچ موقع اینجور زمین نخوردم
اون لحظه که زنمو زدن اون لحظه مُردم
خوشیِ دنیا بهم حروم شد
توو شهرو پُر کردن دیگه علی تموم شد
راسته میگن علیِ پهلوون مُرد
زنش جوون جوون مُرد
به کی بگم اینارو آخه
دستِ بسته تو کوچه ها کشوندن
همسرمو سوزوندن
به کی بگم اینارو
کُشتنش برا همیشه
همسرم داشت بار شیشه
راست میگفت مغیره که این
علی اون علی نمیشه
آه و واویلا از این غم
مدینه واسم جز شر نداشته
توو شهر میگن زهرا مگه شوهر نداشته
سی ساله زهرا هر روزو مُردم
از وقتی که رفتی یه آب خوش نخوردم
آتیش زد دنیامو همین مغیره
از دست این مغیره
چیا کشیدم تو میدونی
با خنده میزدن تورو عزیزم
چطوری اشک نریزم
وقتی که دیدم قد کمونی
بی گناه بودی تو زهرا
بی پناه بودی تو زهرا
حیدرت بمیره واست
پا به ماه بودی تو زهرا
آه و واویلا از این غم
وصیتت بود حسین همیشه
تشنه نمونه ولی کربلا چی میشه
لشکر دشمن خیلی زیادن
آبو زمین ریختن ولی بهش ندادن
غارت میشه خلخال و زیور آلات
همش برای سوغات
از سنگه انگار قلب اینا
پیراهن کهنه شو پاره کردن
دیدی بیچاره کردن
بچه ی ما دوتا رو زهرا
تشنه بود و تشنه جون داد
نمیره هیچ موقع از یاد
زهرا دیدی شمر با چکمه
چجوری به جونش افتاد
وا حسینا وا حسینا

هیچ موقع اینجور زمین نخوردم جواد مقدم