حضرت قاسم هادی احمدی

سید بن طاووس در لهوف شهادت وی را چنین نقل کرده است:

پس از آنکه ابن فضیل ازدی ضربه‌ای بر سر قاسم زد،

سرش شکافته شد و بر صورت به زمین افتاد و فریاد زد یا عمّاه!

حسین(ع) مانند باز شکاری خود را به او رساند و مانند شیری خشمگین حمله برده،

ابن فضیل را با شمشیر زد، او دستش را سپر کرد، دستش از آرنج قطع شد.

فریادی زد که همه لشکریان صدای او را شنیدند

و لشکر کوفه برای نجات او حمله آوردند،

اما زیر دست و پای آنان به هلاکت رسید.

همچنین از راوی نقل کرده، وقتی که گرد و غبار که فرو نشست

حسین(ع) را دیدم که بالای سر آن جوان ایستاده است و او در حال جان دادن بود.

حسین(ع) گفت لعنت خدا بر گروهی که تو را کشتند

در روز قیامت پدرت و جدت از آنها خونخواهی خواهند کرد.

سپس فرمود به خدا قسم بر عمویت سخت است

که او را صدا بزنی اما او اجابت نکند یا اگر اجابت کندسودی نداشته باشد

به خدا قسم امروز روزی است که دشمنان عمویت فراوان و یارانش اندکند!

حضرت قاسم هادی احمدی