همه هستی می سوزد اسماعیل اخباری

همه هستیم می سوزد ز داغت ابوالفضل

دلم آتش فشانه ز داغت ابوالفضل

تو علمداری عباس

تو سپه داری عباس

تو و دست بلندی که دستت جداشد

منو قد رسائی که از غم دوتا شد

تو علمداری عباس

تو سپه داری عباس

چه غریبانه ماندی کنار علقمه

چه چو گل تازه کندی بهار علقمه

تو و چشمی که از خون دادی شستشویش

من و طفلی که میرفت سراغ عمویش

ز دو دست جدایش گرفتم نشانی

به نماز خون خفتی با مهر پیشانی

تو علمداری عباس

تو سپه داری عباس

همه هستی می سوزد اسماعیل اخباری