نگاهم افتاد به “مهدی شاهدی” او دانشجوی رشته ادبیات شهید چمران اهواز بود گفتم:

آقا مهدی داری چکار می کنی؟

گفت: دارم شعر می نویسم. ببین چطوره؟

وتک بیت شعری را که نوشته بود برایم این چنین خواند :

عاشق که شدی تیر به سرت باید خورد /زهری است که مانند شکر باید خورد.

گفتم : شعرت از نظر محتوی و مضمون عالی است از نظر وزن هم خوب است اما قافیه ندارد

گفت: چه بگویم.

گفتم : عاشق که شدی تیر به سر باید خورد/زهریست که مانند شکر باید خورد

خوشحال شد و گفت :

عالی شد همین را می نویسم. عملیات کربلای چهار در بدو شروع به دلیل عدم فتح متوقف شد و نوبت به گردان ما نرسید.

چند روز بعدگردان ما به شهر فاو اعزام شد و درخطوط پدافندی منطقه عملیاتی مستقر شدیم .

نیمه های یک شب “فضل الله عصایی” فرمانده دسته مرا از خواب بیدار کرد و با چشمان اشکبار گفت: می دانی برادر مهدی هم رفت. جا خورده پریدم وگفتم :

کجا؟ گفت: چند دقیقه قبل سر پست نگهبانی تیرقناسه عراقی به سرش خورد و شهید شد. قطره اشکی بر گونه ام چکیده با خودم زمزمه کردم :

عاشق که شدی تیر به سرت باید خورد… و دیگر نیازی به وزن و قافیه ندارد. راوی ؛عبدالرحیم کاووسی .

گر عاشقی تیر به سر باید خورد داوود هاشم پور