ای جان جان جانم تو جان جان جانی

جانم در اختیارت ای عشق آسمانی

میکشم عکس تو ای یار و

میزنم به در و دیوار و

تا یه بار نگاه کنی ما رو

میبرم اسم علمدار و

سپهدار و جهانگیر و جهاندار و

دستت دست پروردگار

ای در آسمان ها مدار

تا محشر بماند هَمار

شعر محشر شهریار

نه خدا توانمش گفت نه بشر توانشم خواند

متحیرم چه نامم شه ملک لافتی را

برو ای گدای مسکین در خانه ی علی زن

که نگین پادشاهی دهد از کرم گدا را

بجز از علی که آرَد پسری ابوالعجائب

که علم کند به عالم شهدای کربلا را

دل دل نکن دل من دل رو بزن به دریا

کور شن همه خوارج لا حُکمُ الا مولا

این صدا تا به فلک میره

بدون علی نمک میره

دشمن مولا نمیمیره

به خدا که به درک میره

ای نَقل تو نُقل دهان

ای نام تو شور اذان

مستم مست شعر همان

بیت محبوب چایچیان

نماز بی ولای او عبادتیست بی وضو

به منکر علی بگو نماز خود قضا کند