دارم میام بی زره حسن عطایی

دارم میام بی زره
دارم میام بی سپر
حسن حسن گفتو
زدم به قلبِ خطر
زره اگه نبود قلبم که هست
سپر اگه نبود دستام که هست
بابام اگه نبود تو کربلا
وارثِ عزتِ بابام که هست
ده سالمه
قد ده تا مرد جنگی هیبت دارم
ده سالمه
نمی‌دونن که با حیدر نسبت دارم
عبداللهَم من عاشقِ ثاراللهَم
نفس‌نفس می‌زنم
نفس بمونه برات
قدم‌قدم می‌رسم
بالا سرِ دشمنات
پسرِ حسنم شیرِ جَمَل
برا کوفیام مثل اجل
شبیه داداشم تو راه تو
شهادته برام شهدِ عسل
سربازتم
لا اَفارِق نمی‌افته از روی لب‌هام
سربازتم
یه تنه یه لشگرم حتی اگه تنهام، عین بابام
عبداللهَم من عاشقِ ثاراللهَم
خدا برام خواسته بود
که یاسِ پرپر بشم
اصلاً با سر اومدم
برا تو بی‌سر بشم
خدا رو شاکرم شد نوبتم
فدای شدن شد قسمتم
همیشه پناهم بود شونه‌هات
دَمِ آخر رو هم رو سینه‌اتم
شکر خدا
وقتی می‌رسن با نعل تازه مرکبا
شکر خدا
قبل تو پیکر من می‌افته زیر پا خونِ خدا

دارم میام بی زره حسن عطایی