چه شرافتی تو نام کاظمه حسن عطایی

اون که خوب بنده نوازی بلده
دست رد هیچ وقت به سینم نزده
واسه همینه که ذکر لبم
همیشه موسی بن جعفر مدده
چه شرافتی تو نامه کاظمه
آره کظم غیظ مرام کاظمه
هر کسی که دلش اهل بیتیه
خیلی مدیون امام کاظمه
شاید این حرفا یه جور تذکره
برا اون که دل به غصه می‌سپره
زشته نا امیدی واسه کسی که
از سر این سفره روزی می‌خوره
موسی بن جعفر مددی باب الحوائج

اگه میگن خاک ما مثل طلاست
آسمونمون اگه رنگ خداست
یه دلیل داره آخه کشور ما
ملک طلقه بابای امام رضا
مما که توی خیل عاشقاش گمیم
فقیرای صحن مشهد و قمییم
سر هر سفره‌ایم که بشینیم
کاسه لیس های سایه امام هفتمیم
توی مشهد پسرش امام رضا
سایه داره رو سر کشور ما
قم هم از برکت بی بی معصومه
شده سرپناه برای فاطمیه ها
موسی بن جعفر مددی باب الحوائج

نوکرای علوی رو دوست داری
خادمای رضوی رو دوست داری
ولی ما که تو قمیم یه جور دیگه
سیدای موسوی رو دوست داری
توی کاظمین برام قدم زدن
یعنی پشت پا به هرچی غم زدن
یا امام رضا تو صحنه پدرت
چقدر می‌چسبه از تو دم زدم
کی میگه تو دیر گره وا می‌کنی
کی میگه امروز و فردا می‌کنی
مطمئنم همین الان آقا جون
کاظمین منو امضا می کنی
موسی بن جعفر مددی باب الحوائج

چه شرافتی تو نام کاظمه حسن عطایی