باز افتاده رو خاک یک جسم نیمه‌ جون
باز یک روضه‌ی تلخ بازم داغ یه جوون
سخته داغ جوون داغ ابن الرضا
روضه‌هاش می‌بره، دل رو تا کربلا
بازم خدارو شکر بالا سرش، بابا نبود
اعضای تنش إرباً إربا نبود
این روضه هم سخته ولی
مثل مصیبت عاشورا نبود
بازم خدارو شکر عمه نبود بابا ندید
جسمش رو هیچکی پخش صحرا ندید
مثل علی‌ اکبر نشد
قطعه قطعه تنش رو لیلا ندید
شهزاده رو زدن جلوی چشم شاه
لا یوم کیومِکَ، یا أباعبداللّه
داره إبنُ الرضا، تشنه جون می‌کنه
هِی می‌گه العطش، دست و پا می‌زنه
اون که جسمش سه روز ،مونده رو پشت بام
دفنش کردن ولی مَردم با احترام
بازم خدارو شکر نیزه نبود، با سنگ و تیر
جسمش کفن نشد در بین یک حصیر
إبنُ الرضا، مظلومه و مظلوم‌تر اون که شد تو گودال اسیر
بازم خدارو شکر مَرکب نرفت از رو تنش
غارت نشد توی مقتل پیرهنش
ذبح عظیم، یعنی حسین
تو قتلگاه به قتل صبر کُشتنش
رگ‌های حنجرش، شد بلند و کوتاه
لا یوم کیومِکَ یا أباعبدالله
باز دارن به امام، می‌خندن با صدا
لعنت به اُمِّ فضل، وای از رقّاصه‌ها
گفتم رقاصه و بازم خیسه چشام
از این حجره دلم رفته بازار شام
بازم خدا رو شکر دستش نبود بین طناب
ناموسشو نبردن بزم شراب
کاخ یزید، تشت طلا، وای از دل سکینه وای از رباب
بازم خدارو شکر عمه‌اش که با دشنام نرفت
بی‌بی معصومه تو شهر شام نرفت
کاشکی میگفت تاریخمون زینب هم توی ملأ عام نرفت
بازار و ازدحام زینب و اشک و آه
لا یوم کیومِکَ یا اباعبدالله

باز داغ یه جوون مهدی رعنایی