عزیزالله حسن عطایی

عزیزالله
چقد خوبه که دارمت تو رو من ابی‌عبدالله
خدا نیاره اون روزو که دستم از تو شه کوتاه
من هرگز از تو دست نمیکشم حضرت ثارالله
چقدر مَردی
گرفتی دستمو میون این دوره‌ی نامردی
فدای تو بشم که زندگیمو زیرو رو کردی
تو عشق موندگار منی و دوای هر دردی
حسین جانم حسین جانم...
دل آشوبم
خوشم که سنگ عشقتو به روی سینه میکوبم
من از همه بریدم و فقط تویی تو محبوبم
فقط میونِ روضه ها میتونم که بگم خوبم
غریب آقام
برای غربت تو روز و شب میباره این اشکام
گره خورده با روضه های تو عاقبت دنیام
الهی بیشتر از گذشته ها شه گریه‌ی چشمام
حسین جانم حسین جانم...
چه گودالی
چه نامرتبه پیکر تو میون جنجالی
الهی مادرت بمیره که این همه پامالی
به زیر دست و پاهای یه لشکری و بی حالی
سرت جنگه
برای غارت پیراهنت دور و برت جنگه
میونِ قتلگاه پیش چشای خواهرت جنگه
برای بردن غنیمتای پیکرت جنگه
حسین جانم حسین جانم