آه و واویلا مجید رضانژاد

آه و واویلا که شد موی عمه‌ام سپید
بی‌برادر گشته قامتش از دم خمید
کوفیان سنگش زدن خواندن او را خارجی
عمه زینبم کجا این همه بی حرمتی
صوت قرآن می‌رسد از فراز نیزه‌ها
از لب و دندان به نی می‌چکد خون خدا
می‌وزد بادی بر آن گیسوانه پر گداست
خواب زینب را گرفت آن دو چشم نیمه باز
در میان هلهله گشتم از عمه جدا
تازیان بر من زدن کوفیانه بی‌حیا
آخ دستشان سنگین بوده بر رخت سیلی زدن

آه و واویلا مجید رضانژاد