چه خوش صید دلم کردی بنازم چشم مستت را

که کس مرغان وحشی را از این خوشتر نمی‌گیرد

فقیر و خسته ام اما به هر کس رو نخواهم زد

به جز در خانه ی اهل کرم زانو نخواهم زد

اگر اظهار عجزی می کنم من طالبی دارد

چه جای غصه خوردن هر غلامی صاحبی دارد

اگر چه قصه ی امروز مردم غصه نان است

چه جای غصه خوردن روزی ما دست سلطان است