متن خدا در اوج شادی گاه غم بخشید انسان را

خدا در اوج شادی عباس جواهری

خدا در اوج شادی گاه غم بخشید انسان را

در آغوش بهار انداخت سرمای زمستان را

یقین در تار و پود پیله ها پروانه خواهد شد

تحمل میکند هر کس مصیبت های زندان را

به حکم البلاء للولاء عشق تن داده

اگر شهزاده ای بر تن کند رخت کنیزان را

تو را در خواب زهرا خاستگاری کرده از مریم

که حق پیوند داد است از ازل  انجیل و قرآن را

عروس خاندان عصمتی آنگونه که خالق

گزیده از میان سوره های خویش رحمان را

تو راضیه تو مرضیه تو نرگس هستی و بی شک

گرفتی از خود زهرا کرامات فراوان را

سه شنبه عطر تو در جمکران می پیچید

و جمعه تحمل میکنی مانند ما اندوه هجران را

شبی از راه می آید سوار سبز پوش تو

کویر تشنه میفهمد از آن پس طعم باران را

بر سینه ما قرار بر می گردد

حال خوش روزگار بر می گردد

از خواب زمستانی خود برخیزید

با آمدنش بهار بر می گردد

خدا در اوج شادی عباس جواهری