احمد علوی

تو را وقتی به اقیانوس های بیکران آورد برایت همسری از عرش از هفت آسمان آورد خدا تقدیر زیبای تو را با نور معنا کرد برای خواستگاری حضرت زهرا نشان آورد شبیه شهر بانو آمدی با عشق با لبخند خدا از باغ نرجس ها چه یاسی ارمغان آورد نگین حلقه عقد تورا با ذکر یامهدی جناب جبرئیل آان روز از سمت جنان آورد تو را تا یازده پله به سمت آسمان بردند برایت حضرت عیسی ابن مریم نردبان آورد چه عطری از وجود پاک تو در سامرا پیچید که دستان نسیمان را به سمت جمکران آورد به فرزند تو جن و انس می بالند و میگویند که مولودی از این نیکوتر آیا می توان آورد شفاعت کار مادر هاست پس جز نامت ای مادر نباید هیچ نام دیگری را بر زبان آورد تو را وقتی به اقیانوس های بی کران آورد احمد علوی

با وجود قحط سالی نان برایت میخرم نان اگر شد قیمت جان ، جان برایت میخرم آبروی ابرها را با نگاهم می برم من به هر قیمت شده باران برایت میخرم در بساط من به جز این جان ناقابل که نیست هر چه می خواهی بگو ، ارزان برایت میخرم دست و بالم خالی است اما به مشهد می روم معدنی از الماس از سلطان برایت می خرم در بساط من به جز این جان ناقابل که نیست هر چه می خواهی بگو، ارزان برایت می خرم شیر مرغ و جان آدم هم اگر میلت کشید یک شب از ارواح سر گردان برایت می خرم سالها سوهان روحت بوده ام با این وجود با پس اندازم کمی سوهان برایت میخرم باد سردی می وزد حتماً لباسی گرم و نرم مهر اگر ممکن نشد آبان برایت می خرم کم به فکر این گلیم کهنه و پوسیده باش قالی ابریشم کرمان برایت میخرم سور و سات روضه ات را جور خواهم کرد باز استکان و سینی و قندان برایت می خرم از گلویت نان خوش پایین نرفته سالهاست پیرزن بیدار شو دندان برایت می خرم پیرمردی توی قبرستان نگاهم می کند سوره ی یاسین و الرحمن برایت می خرم خوب می دانم که اینجا دل خوشی کم داشتی یک دل خوش نیز مادر جان برایت میخرم با وجود قحطسالی نان برایت میخرم احمد علوی

فقط دعای کسی مستجاب می گردد که قوت غالبش اینجا شراب می گردد . غلام همّت آنم که زیر چرخ کبود غلام قنبرش عالیجناب می گردد . نگاه حضرت ساقی به هر کسی افتاد اگر چه ذرّه ولی آفتاب می گردد . به یُمن جوهر عشق علی و اولادش گناه هر چه که باشد ثواب می گردد . خوشا به حال کسی که شبیه ابراهیم در آستان حسینش مُجاب می گردد . نشان دهید به مستان که دور قبر قمر هنوز هم که هنوز است آب می گردد . به هر دری که رسیدی و قفل بود ؛ نترس به نام نامی او فتح باب می گردد . نجف نرفته چه می فهمد این حقیقت را که کعبه دور سر بوتراب می گردد آب کربلا احمد علوی

در باغ های شهره به اوج معطری در چشمه گلاب دل انگیز قمصری در دشتهای سبز و چمن خیز و دلنواز در جاده های ممتد سرو و صنوبری در ریشه تصور تاریک تاک ها در چشمه سار های خروشان کوثری در موج موج آبی تسنیم و سرسبیل در آسمان روشن شبهای اختری در جاده ای که لحظه ای از جای جای آن حتی نسیم هم نگذشته است سرسری در نص آیه های پر از نور کردگار در شرح هر حدیث زلال پیمبری در هر حدیث قدسی و هر ذکر مستند در متن صادقانه ی آیین جعفری در خطبه های هر نبی صاحب کتاب در مصحف نمونه ی زهرای اطهری تنها علی است آنکه میان تمام خلق با او کسی نیافت توان برابری بر کرسی قضاوت یکتایی علی باید خود خدا بنشیند به داوری مسند نشین عرش معلی ست مرتضی مصدر علی است در دل هر یاء مصدری ما محو آفتاب جمالش شدیم و هست در ساق عرش یکسره در سایه گستری با دیدن جمال علی میزند ملک بی اختیار صیحه ی الله و اکبری در نام اوست خسته قلم هر چه خوش نویس در فضل اوست بسته زبان  هر چه منبری با خواندن فضائل او داغ میشود بازار شاعری و بساط سخنوری چرخیده اند دور علی سال های سال ناهید و زهره و زحل و ماه و مشتری در پیشگاه نور علی غرق ظلمت است صد ها هزار آینه خورشید خاوری خواندیم خطبه های امیرالکلام را با قند های پارسی و شور آذری خم میشدند پیش خم ذوالفقار او هنگام کارزار مقامات لشکری مانند کاه نقش زمین شد مقابلش هر کس که داشت داعیه ی کوه پیکری ناد علی بخوان که پس از نام نامی اش با یک اشاره وا شود ابواب خیبری در اضطرار بر لبم امن یجیب نیست نام علی ست بر لب من وقت مضطری خون حسین اوست نشانی از اقتدار صلح حسن چه بود ؟... نماد دلاوری وقت گریز آمده ، این بیت کربلاست آیا کسی نمانده بیاید به یاوری یک عده مست کرده و فرزند زر شدند انگار مرده بود مرام ابوذری تاریخ منزجر شده از عمروعاص ها اسلام زخم خورده از امثال اشعری شرح فضایل علوی را نوشته اند حسکانی و سیوطی و شیخ زمخشری حقی که از خدا به علی واگذار شد هرگز نمیرسد به فلانی و دیگری فریاد شقشقیه ی مولا اثر نداشت بر قوم کور دل شده ی شهره در کری من حق پرست هستم و حق حضرت علی ست از این طریق شهره شهرم به کافری بی شک برای حضرت مرضیه هیچ کس غیر از علی نبود سزاوار همسری عقد علی و فاطمه بی شبهه در ازل در پیشگاه حضرت حق گشته محضری ما خاک پای فاطمه هستیم تا ابد در خاندان ما همه هستند حیدری نه اشتباه گفتم و باید چنین نوشت ما نوکریم و شهرت ما هست قنبری ما را هوای سلطنت ملک دیگری است تا روز حشر سلطنت ماست نوکری ما را به خاک چادر مادر امید هاست چون خاندان فاطمه هستند مادری عالم فدای‌فضه کنیزش که بوده‌است کوچک ترین کرامت او کیمیاگری وقتی قسیم دوزخ و جنت فقط علی است باشد امید ما به کرم حداکثری با اشرف خلایق عالم که مصطفی است تنها علی رسیده به فیض برادری دلبسته کسی نشدم چون کسی نبود غیر از علی و آل علی باب دلبری خوشبخت آن فقیر که در آستان او این فقر را عوض نکند با توانگری سنجیدن عیار قصاید به دست کیست وقتی که شعر گوهر و مولا ست گوهری جان ها فدای ماه ترین یادگار او عالم فدای قامت فرزند عسکری این بیت آخر است و دو زانو نشسته ایم چشم انتظار آمدن ماه آخری شاعر احمد حسین پور علوی