دنیای دردم تاریک و سردم حسین ستوده

دنیای دردم تاریک و سردم
دنبال پاره های پیکرت میگردم
با هر قدم رو خاکا میشینم
ای قطعه قطعه تو رو تو عبا میچینم

وای همه دار و ندارم
نای برگشتن به خیمه رو ندارم
زیر پا موندی چرا ای پاره پاره ام

ولدی علی
هر موقع صدات زدم رومو زمین نزدی علی
ولدی علی
هر کسی بهت رسیده میزنه لگدی علی
پسرم علی
چه جوری این بدنو به خیمه ها ببرم علی
پسرم علی
تا که افتادی زمین داد زدم کمرم علی

یه جوری بابا تنت دریده
هر تیکه تو دست این و اون رسیده
زینب نگاه کن دیدی که آخر
علی اکبرم شده علی اصغر

وای ببین در احتزارم
آخرم نشد که نیزه تو پهلوتو درآرم
کاش یه بار دیگه اذان بگی کنارم

دهنت شکست
جلو چشم عمه زینب استخون

دلم آروم نداره
جلو چشمم پاشو رو گلوت میذاره

دنیای دردم تاریک و سردم حسین ستوده